woensdag, december 31, 2008

Cranberry beignets



Was ik bijna vergeten, de foodblogevent over cranberries. Georganiseerd ditmaal door Uit de keuken van Arden. Eigenlijk sloot de inzending gisteren. Maar nog net op de valreep bedacht ik me dat ik me had voorgenomen om de cranberries te frituren. Kijken wat er dan gebeuren zou. Het was verrassend lekker, omdat de pure smaak van de cranberry in het jasje van zoet beslag behouden bleef. Geen zoete smurrie, maar fris met dat lekkere bittertje. Prima garnituur voor bij een stukje haarwild of vederwild. Wij snoepten ze gewoon op bij een glaasje wijn. Ook heel lekker. Deze houden we er in!

Cranberry beignets

Nodig: 1 zakje rijpe cranberries, 1 ei, snufje zout, 125 gram rijstebloem en nog wat, 100 ml cider, sinaasappelsap, suiker naar smaak, zonnebloemolie om te frituren.

Bereiding:
1. splits het ei en klop het wit stijf met een snufje zout, zet dat even weg.
2. meng de dooier, cider en 125 gram rijstebloem tot een mooi deeg, gebruik zoveel suiker als je lekker vindt voor een zoet beslag, voor mij was een opgehoopte lepel wel genoeg, voeg zoveel sinaasappelsap toe om een soepel beslag te krijgen. Schep er het stijfgeslagen eiwit voorzichtig door.
3. wentel de cranberries door wat rijstebloem zodat ze een mooi wit jasje hebben. Dan blijft het beslag beter hangen merkten we al doende.
4. verhit de zonnebloemolie in een wok, probeer met een druppel beslag of het al heet genoeg is, krijg je snel een minioliebol met een gouden kleurtje, dan is de olie heet genoeg.
5. mik een paar cranberries in het beslag en vis ze er met een theelepel uit stuk voor stuk en laat ze voorzichtig in de hete olie plonzen. Vis ze er met een spatel weer uit wanneer ze goudbruin zijn. Laat ze uitlekken op wat keukenpapier en serveer ze op een servet. Blijft de meeste olie achter en houd je knapperige bolletjes over.
Wij deden steeds minder dan tien cranberries tegelijk. Dan bruist de pan niet over.
Geweldig leuke knutselpartij. Nu de keuken nog aanharken.
Een vrolijke jaarwisseling allemaal en een goed en gezond begin!

http://uitdekeukenvanarden.blogspot.com/2008/11/foodblog-event-december.html

Labels:

woensdag, december 24, 2008

Kerstkaart slot



De laaste in de serie van dit jaar. Kerst staat voor de deur, maar zo idyllisch als op dit plaatje ziet het landschap er hier niet uit. Het heet dan wel winter te zijn, maar de rozen staan in bloei, het fluitenkruid staat twintig centimeter boven het maaiveld en aan de kronkelhazelaar zit nog een enkel blad. Zo als op het plaatje, zo dromen we onze kersttijd te zijn. Vrolijke kerstdagen allemaal en tot volgend jaar!

Labels:

dinsdag, december 23, 2008

Kerst gadgets



Ik trek een oud vest uit de kast. In het kader van de kledingarcheologie. Er zit - kennelijk al jaren - een button op: Official Mistletoe Tester. We hebben nog niet eens maretakken in huis! En ik heb geen idee meer hoe ik aan die button kom, hooguit een flauw vermoeden. Heel langzaam begint de kerststemming er in te komen. Prachtige straatverlichting in Groningen, een oude cd met Christmas Carrols, de kerstuitzending van TV Gelderland. Enorme stapels kerstkaarten, ook van trouwe volhouders die weten dat wij er zelden of nooit aan toe komen. Heerlijk allemaal. Nu nog een pak sneeuw. Soms kan ik terugverlangen naar de Sylvesterviering in Wenen, met de Christkindlmarkten met kraampjes kerst en oud en nieuw spulletjes. Met gluhwein en punchstalletjes. Daar gechreven als punsch en uitgesproken als poensj. Het favoriete drankje van Wolfgang Amadeus Mozart. Hier een recept:

Oostenrijkse punsch voor dames
Nodig voor 6 porties:
10 g Russische thee
250 ml water
3 citroenen
2 sinaasappelen
1 vanillestokje
250 g suiker, of naar smaak
15 dl stevige rode wijn
Bereiding:
Doe de thee en het overlangs gehalveerde vanillestokje in een kom en giet er kokend water over. Laat het geheel een paar minuten trekken. Zeef het vocht en vang het op in een pan met dikke bodem. Roer er het citroensap en het sinaasappelsap door, met de suiker. Verwarm het geheel zonder dathet gaat koken. Voeg dan de rode wijn toe en laat het nog een minuut of vijf tegen het kookpunt aan verwarmen. Direct opdienen met zoete koekjes.

Labels:

maandag, december 22, 2008

Kerstkaarten - vervolg



Op de vraag wat wij met Kerst eten: geen idee, we zien wel. Heb op dit moment het vreemde plan om cranberries te gaan frituren in een jasje van deeg. Waarom? Ach, als het met groene pepertjes kan....

Labels:

vrijdag, december 19, 2008

Kerstkaart - vervolg



De oudste kerstboom - voor zover bekend - werd in 1605 opgetuigd in Straatsburg. De versiering: veelkleurige papieren rozen, appels, ouwels en suikergoed. Men vermoed dat de oorsprong lag in het boerengebruik om takken in bloei te trekken tegen Kerstmis.
Pas nadat afbeeldingen van de Britse koninging Victoria en haar man Albert uitgebreid in de Amerikaanse kranten verschenen nam de kerstboomtraditie daar een vlucht. Dat was halverwege de 19e eeuw. De Victoriaanse versiering in de Amerikaanse bomen bestond uit geregen hulstbessen, papieren bloemen in boeketjes bijeengebonden, kettingenkralen, kleine vlaggetjes van lint, sterren en schilden van verguld papier, strikken van vrolijke linten, en kanten zakjes gevult met kleurige snoepjes. De boom werd verlicht met dunne kaarsjes die aan de takken werden gebonden. Kleine kadootjes werden in de boom gehangen, de grote lagen eronder.

Labels:

donderdag, december 18, 2008

Kerstkrans



Op de voordeuren verschijnen zo rond deze tijd van het jaar weer prachtige kransen. Oorspronkelijk horen die van maretak te zijn. Een krans van takken symboliseert de Keltische zonneschijf, de traditie is dus ouder dan het christelijke Kerstfeest en slaat op de winterzonnewende.
Ooit heb ik de maretakken niet na de kerstperiode in de groenbak gedaan, maar in het bakhuis te drogen gehangen. Beetje vergeten en in het voorjaar bleken ze prachtig ingedroogd en meer goudgeel dan groen van kleur te zijn. Zonnig gezicht, je begrijpt de keuze voor maretak in dit verband.

Labels:

dinsdag, december 16, 2008

Kerstkaarten - vervolg


En dit is dan die oudste Britse kerstkaart, ontworpen door John Callcott (1817-1903)
Hij is vooral bekend door zijn genrestukken en zijn fresco in the House of Lords.
In opdracht van Henry Cole maakte hij dus de eerste echte commerciele kerstkaart, die nogal controversieel was omdat er een kind aan de wijn zit te lurken. Foei.

.

Labels:

maandag, december 15, 2008

Kerstkaarten



Kerstkaarten zijn we pas in de 19e eeuw gaan versturen. De eerste kaart liet sir Henry Cole maken, directeur van eht Vicotria and Albert museum in Londen. Hij had geen tijd om zijn vrienden persoonlijk te schrijven dus liet hij een kaart maken door een kunstenaar met een kerstwens er op.

Het Kerstfeest is bedacht door de Romeinse keizer Constantijn in het jaar 325. Hij had zich tot het Christendom bekeerd. Eigenlijk werd rond deze periode van het jaar in Rome de Saturnalien gevierd. De geboortedatum van Christus staat niet vast, maar rond 306 kozen de Christenen 25 december als geboortedag, ter herinnering aan de Saturnalien, waarmee vroeger de zonnewende werd gevierd. Het versieren van kerstbomen is een traditie uit de Elzas, waar men er al in de 16e eeuw mee begon. Ind e 18e eeuw was het gemeengoed in Duitsland, Frankrijk en Oostenrijk. Halverwege de 19e eeuw raakte de boom ook in ons land in zwang, eerst op de zondagsschool en in de kerk, daarna ook in de huiskamer. Het is een protestants gebruik en het stuitte aanvankelijk op verzet omdat het als een Duitse mode werd gezien.

Deze kerstkaart is gemaakt door Henry Stacy Marks (1829-1898)

Labels:

zondag, december 14, 2008

Mariakaakjes en boerenjongens


Enig idee hoeveel versnaperingen wij benoemen met een lichaamsdeel, mensennaam, of daar van afgeleide? Nonnenscheetjes, hoerendrekjes, lange vingers, Friese duumkes, Mariakaakjes, stroopsoldaatjes, boerenjongens, boerenmeisjes, suikerhartjes, moorkoppen, kletskoppen, negerzoenen, speculaasvrijers, taaitaaipoppen en ga zo maar door. Een beetje menseneter zit in ons allemaal. Het hoe en waarom daarvan kun je deze maand lezen in het dubbeldikke winternummer van Bouillon! Vanaf pagina 51 mijn verhaal over kannibalisme. Neem gewoon een abonnement, dan ben je het hele jaar verzekerd van lekker leesvoer. Los nummer kan natuurlijk ook.
www.bouillonmagazine.nl

Labels:

zaterdag, december 13, 2008

Oude hersenen



York en de directe omgeving heeft een lange bewoningsgeschiedenis, met sporen van akkers en wegen die uit de IJzertijd stammen. Tijdens de uitgebreide opgravingen die er nu aan de gang zijn voor de uitbreidingsplannen van de universiteit is recent een schedel gevonden. Deze lag in een eigen modderige kuil. In de schedel bleek een gelige substantie aanwezig. Direct na de vondst is contact gelegd met het ziekenhuis van York, waar een CT-scan prachtige beelden van de inhoud van de schedel weergaf. De gelige substantie blijken hersenen. Dat is een opmerkelijk resultaat, want hersenen vergaan meestal snel, je mag blij zijn als archeoloog een complete schedel te vinden. Dit blijken dus de oudste Britse grijze cellen te zijn.

Labels:

vrijdag, december 12, 2008

Potage Crecy



Bijna iedere dag wel valt er een reklamefolder in de bus met suggesties wat we met de Kerst op tafel moeten zetten. Iedereen blogt er over en in veel webfora gonst het ook van Kerstgerechten. En ik heb nog helemaal geen inspiratie. Teveel glitter en glamour al die folders. De kerstboom van vorig jaar staat nu bij de voordeur vol met vogelvoer en wat appels eronder. De meesjes en merels, de mussen, groenlingen, vinken, heggemussen, roodborstjes vinden het prachtig. Ik zag zelfs al een goudhaantje in de buurt.
In de boekenkast staat een oud boekje over de Victoriaanse kerstmaaltijden. Dat ga ik ter inspiratie maar eerst eens lezen. Het eerste menu bevat onder meer Crecy soep. Geen idee wat dat is, kijk nu wordt het spannend. Vooral omdat het recept in het boek ontbreekt. Gelukkig is daar dan de Larousse Gastronomique.
Heet Potage Crecy, omdat daar de beste worteltjes vandaan komen. Crecy ligt vlak bij Meaux.

Voor een soepje voor vier tot zes personen heb je dit nodig:
ruim een pond erg oranje worteltjes, schoongepoetst en in blokjes, 1 fijngehakte ui, 1 bouquet garni (peterseliestengels, laurierblaadje, takje tijm) 2 liter koude kippenbouillon, 90 gram rondkorrelige rijst, 80 gram boter, zout en peper uit de molen naar smaak, 1 theelepel poedersuiker.
Recept hoe hier soep van te maken lijkt me redelijk overbodige luxe. Groente gaar koken in de bouillon met het bouquet garni, pureren en zeven, rijst toevoegen ook gaar koken. Poedersuiker erdoor roeren. Ik zou er ook nog wat citroensap bij willen als ik dit zo lees.

Labels:

donderdag, december 11, 2008

Oeros



Archeologische onderzoekers van de Rijksuniversiteit Groningen hebben ontdekt dat de oeros, de voorloper van onze koe, langer in ons land heeft geleefd dan werd aangenomen. Uit een recente vondst van botresten van een hoornpit in het Friese Holwerd blijkt dat de oeros rond 600 na Christus uitstierf en niet al in de vierde eeuw. De allerlaatste oeros stierf uiteindelijk in 1627 in Polen.

De gevonden hoornpit werd in januari van dit jaar in een terp bij Holwerd opgegraven door amateur-archeoloog Lourens Olivier uit Ternaard. Het Groninger Instituut voor Archeologie Groningen stelde vast dat het gaat om de linker hoornpit van een oerosstier. Uit C14-onderzoek bleek vervolgens dat de hoornpit dateert uit de jaren 555 tot 650 na Chr.

Een hoornpit is de benen kern van een hoorn van een runderachtige. Toen de oeros nog leefde, was de hoornpit bedekt met een schede van hoorn. Deze hoornschede is in de bodem vergaan. De grootste kromming van de hoornpit uit Holwerd is 59 cm lang. De hele hoorn, inclusief de hoornschede, zal ten minste 70 cm lang zijn geweest.

De oeros was veel groter dan de koe, zoals we die nu kennen. Oerosstieren hadden een schofthoogte tussen 160 en 180 cm, oeroskoeien tussen 140 en 150 cm. De runderen die rond AD 600 op de Friese terpen werden gefokt, hadden schofthoogten tussen 90 en 120 cm. Hun hoornpitten waren hoogstens 25 cm lang.

Jagers en de eerste boeren in Nederland maakten jacht op de oeros. Uiteindelijk stierf de oeros in Nederland uit, niet alleen door de jacht, maar vooral doordat het landschap steeds meer werd gebruikt voor akkerbouw en veeteelt en de menselijke bevolking toenam.

Oerosbotten werden eerder gevonden bij archeologische opgravingen op verschillende vindplaatsen uit de Romeinse tijd in het Nederlandse rivierengebied. Ook in de terpen en wierden van Friesland en Groningen werden eerder oerosbotten gevonden. Daarvan is alleen het vrijwel complete skelet van een oeros uit de terp van Britsum, op 15 km afstand van Holwerd, gedateerd: tussen AD 257 en 421. Lange tijd werd gedacht dat dit de laatste oerosvondsten in Nederland waren en dat de oeros in Nederland in de vierde eeuw van onze jaartelling uitstierf. De horenpit uit Holwerd laat zien dat de oeros na de vierde eeuw nog ten minste 150 tot 250 jaar op de Friese kwelders leefde.

De vondst is beschreven in de nieuwsbrief Van Wierden en Terpen van de Vereniging voor Terpenonderzoek, die 4 december 2008 verscheen.
Het plaatje is overigens een vondst uit 1825 in Eembrugge.

Labels:

woensdag, december 10, 2008

Kaas en Kroketten



Voor de serie Het Alledaagse Leven, tradities en trends in Nederland schreef ik deel 3, met de titel Kaas en Kroketten. Sinds gisteren ligt het in de winkel.
Het project is een samenwerking van het Nederlands Centrum voor Volkscultuur, in samen werking met het Openluchtmuseum en het Meertens Instituut. De uitgever is Waanders. In het totaal komen er 35 afleveringen. En allemaal met van die lekker bekkende titels: Kraamkamer en Kandeel, Bruidssuikers en Wittebroodskweken, Schiettent en suikerspin. De verzamelband heb ik al binnen. Nu nog geduld tot de serie compleet is. Gewoon in de boekhandel te krijgen, maar je kunt je ook abonneren. Iedere twee weken een nieuwe afelvering met een voorproefje op www.hetalledaagseleven.nl. Via de website kun je ook bestellen.

Labels:

dinsdag, december 09, 2008

Hoort zegt het voort



Als kind zat ik bij de kabouters, en later bij de padvinderij. Stomme uniformjurken bij de kabouters, moest zwarte gymbroek onder, afzaksokken, mutsige muts. En alles in een onflatteuze kleur bruin. Maar we deden wel leuke dingen. Veel met natuur enzo. En zingen. Wanneer ik de kreet hoort zegt het voort hoor of lees, galmt het meteen in mijn hoofd verder: dat nu jong Nederland niet meer teert op de kracht van een roemrijk geslacht, maar aan het werk gaat met eigen hand. En denk maar niet dat ik als kind begreep van een roemrijk geslacht was.

Hier de complete tekst, die tot mijn verbazing van Manna de Wijs-Mouton blijkt te zijn. De muziek is van P. Rubens. Het lied staat ook in Kun je nog zingen, zing dan mee.


Padvindersmars


Hoort, zegt het voort
Dat nu Jong Nederland
Niet meer teert op de kracht
Van een roemrijk geslacht
Maar aan het werk gaat met eigen hand

Werk maakt ons sterk
Helpt ons in het leven voort
Wij rusten niet uit
Want wij willen vooruit
Daar de toekomst aan ons behoort.

Naar de bossen naar de duinen
Het volle leven tegemoet
want de frisse zin
brengt de buitenlucht er in,
en een waakzaam oor
houdt ons op het rechte spoor.

Zij die eens de vlag wil hijsen,
op het werk van onze tijd,
houdt vol haar keus,
blijft trouw aan onze leus:
Wij zijn bereid.

Labels:

maandag, december 08, 2008

Bismarck


Gisteren was het zulk prachtig weer dat we lekker zijn gaan wandelen, het was haast lenteweer, het fluitekruid loopt al weer uit. Bismarck ziet hier in de verte een grote herdershond aankomen en dat is interessant. Kleine hondjes zijn wel leuk, maar die grote, daar kun je pas spannend mee spelen.

Labels:

zondag, december 07, 2008

Duivekater - 3



Er gaan veel onzinverhalen rond over de herkomst van het woord Duivekater. Duivels en katers, oud-Germaanse dieren offers, scheenbeen van de duivel, ja, ja, gooi het maar in mijn pet. In alle schrijfversies komt de l niet voor: dive, duyve, duive, deuve, duef, duuf, deuf, diveker.
Een scheenbeen is het van oorsprong ook al niet, het was meer een wybert van formaat. De speculaasvrijer en vrijster, de taaitaaipop hebben we als antropomorfe baksels. Buitenlandse bakwerken als ossi di morti, of scheinbeinli zijn totaal andere recepten en gerechten.
Duvekot, Duvekoter of Duvekotte oftewel duiventil, duivenhok is een gewone achternaam in Duitsland, België, Noord Frankrijk en Nederland. Maar op een duivenhok lijkt het brood toch ook niet. Misschien was bakker Duvekot wel de eerste die een dergelijk brood maakte. We weten het gewoon weg niet, of nog niet.

Uiteindelijk werd duivekater een bastaardvloek voor wie duivel niet wilde of mocht zeggen, een soort rododendron.

Jan Steen schilderde nog een duivekater, bij Bakker Arend Oostwaert en zijn
vrouw Catharina Keyzerswaert. Het schilderij is rond 1658 gemaakt.

Labels:

zaterdag, december 06, 2008

Duivekater - 2



Inmiddels is op een andere lijst een hele discussie losgebarsten over het seizoenskarakter van de Duivekater. Hier volgen nog wat historische feiten:
Wellicht de oudste vermelding van de duivenkater is te vinden in het Etymologicum Teutonicae Linguae van Kiliaan uit 1599: Dyuvenkater, Libi genus, quod strenae loco datur: mmissile libum: libum quod natalitiis Christi datur. Gisteren citeerde ik Moortje van Bredero uit 1617 al met een verwijzing naar Driekoningen. Jan Steen beeldt de duivekater in 1665 bij Sinterklaas af. Waarmee de link naar onze Christelijke feestdagen een feit is. In de loop van de 20ste eeuw is men het brood de hele maand december gaan maken en zelfs tot aan Pasen.
Het deeg bestaat in de twintigste eeuw uit Zeeuwse bloem, melk, gist, zout, citroenrasp, boter, melassesuiker en melkpoeder. Het deeg wordt in langwerpige stukken van ruim dertig centimeter op de bakplaat gelegd. Het opgemaakt deeg wordt eerst met ei bestreken en dan aan de zijkanten op speciale wijze geknipt, naar voorbeeld van Jan Steen, en van boven oppervlakkig ingekerfd met een mes. De broden worden zacht afgebakken in een matig hete oven. Sommige bakkers knippen de uiteinden in en krullen ze om.

Labels:

vrijdag, december 05, 2008

Duivekater - 1


Sinterklaas is een tijd van smikkelen en smullen: taaitaaipoppen, speculaas, boterletters, chocoladeletters, banketstaven, pepernoten, marsepein behoren tot onze traditionele gelegenheidslekkernijen. Een traditie die we in ere houden. Toch zijn we een bepaalde vorm van seizoensbrood bijna vergeten, de duivekater. Helemaal rechts onderaan op het schilderij van Jan Steen te zien. Brood in de vorm van een scheenbeen, zo het verhaal wil. Wordt tussen Sint en Driekoningen gegeten van oudsher. Dit lezen we er in Moortje over:

Asset sinter Klaes was, so setten myn soon tot jouwent de schoen,
Wat pleger jou moer Griet Jans daar een hielle hoopte goet in te doen
Hielle peper-huysjes met suycker-erreten, met Kabbeljaus ooghen en kappittelstocken
Dat plech onse Arens voor klockspijs met huydt en met hayr in te schocken,(…)
An sen vygen, ansen nueten, ansen boeckedeflensjes en sulck gebras:(…)
En as het Kerst-tijdt was, dan nooden hy ons op de witte-broots sop,
Heer wat gooter jou Fytje Flores een pot met gulle botter op
In dan droncke wy de Betouw, en de wijn so lustich als water
(Betouw: wijn uit Poitou)
En alle drie Koningen stuurde sy ons een moye Duevekater (...)


Een langwerpig brood dat vooral opvalt door de inkervingen die er een mooi patroon op aanbrengen. Er is in Purmerend nog een bakker die ze maakt. Heet ook Bakkerij de Duvekater. Morgen meer

Labels:

donderdag, december 04, 2008

Fototentoonstelling Sibbelee



Kinderen schrapen aan het einde van de tweede wereldoorlog de gamellen leeg van de voedselvoorziening in Amsterdam. Deze foto is gemaakt door Hans Sibbelee (1915-2003)die een van de belangrijkere Nederlandse fotografen van de twintigste eeuw was. Fotografie ging bij hem hand in hand met ideologie. In 1937 sloot hij zich aan bij de Internationale Brigade en trok hij naar Spanje, om zijn bijdrage te leveren in de Spaanse Burgeroorlog. Omdat hij noch als militair noch als medisch vrijwilliger echt inzetbaar bleek, kreeg hij een functie ten behoeve van het onderhoud van medische apparatuur. Al snel werd hij echter ingezet om met een Leica-camera de gevolgen van de burgeroorlog vast te leggen. Dit was het begin van een lange carrière als documentair en artistiek fotograaf. Tijdens de Tweede Wereldoorlog sloot Sibbelee zich aan bij de clandestiene groep fotografen De ondergedoken camera. Na de oorlog verschoof zijn aandacht naar het fotograferen van architectuur en beeldhouwkunst. In de jaren vijftig en zestig was hij werkzaam als documentair fotograaf voor de prestigieuze boekenreeks De schoonheid van ons land, die hem naamsbekendheid bezorgde.
Tegelijkertijd werkte hij regelmatig voor de Nijmeegse hoogleraar Kunstgeschiedenis en priester Frits van der Meer. Het zal deels onder diens invloed zijn geweest dat Sibbelee zich, overigens zonder afstand te doen van zijn politieke ideeën, op 57-jarige leeftijd bekeerde tot het katholicisme. Het is te zien in zijn werk: eerder maakte hij al wel afbeeldingen van christelijk cultureel erfgoed, maar de registrerende blik wordt na 1973 persoonlijker. Ook krijgt hij oog voor processies, bedevaarten en dergelijke.

Een deel van het werk van Hans Sibbelee is tot en met 4 januari 2009 te zien in het Noordbrabants Museum in Den Bosch: www.noordbrabantsmuseum.nl

Labels:

woensdag, december 03, 2008

Knolselderijsoep van het Kasteel



Gisteren hoorde ik dat de eigenaars van Kasteel Heukelum waarschijnlijk in staat zullen zijn twee portretten van de Fabriciussen te kopen, begin 19e eeuw, Kruseman de schilder. Misschien is het deze wel. Wat een geweldige aanwinst voor de eetzaal zal dat zijn! Die is namelijk nog in originele staat, de tafel staat er altijd prachtig gedekt, alsof de heer Fabricius direct kan aanschuiven. En misschien werd er dan dit wel opgedist, het is tenslotte winters guur en dan smaakt een stevige soep wel.

Soep van knolselderij.
Neemt knolselderij zooveel men denkt noodig te hebben, snij die aan dobbelsteenen, dan gaar gekookt met bouillon, een weinig aardappelenmeel om te binden een paar sneetjes geroosterd brood wordt kleingesneden erbij gediend.

Labels:

dinsdag, december 02, 2008

Romeinse smaakjes



Woensdagavond 16 december mag ik optreden bij Studium Generale in Groningen. Iets vertellen over de Smaak van de Romeinse keuken. Boeiend, want fusion avant le lettre. Romeinen haalden immers uit alle delen van de wereld hun smaakmakers en voedingsmiddelen en combineerden die op aparte wijze. Honing met peper en vissaus, om maar wat te noemen. En ik vind het geweldig om daar over te mogen vertellen en mensen wat te laten proeven. Soms zijn de recepten zo simpel en lekker, zoals dit:

Snijbiet en bietjes met mosterd


Aliter betas elixas: ex sinapi, oleo modico,et aceto bene inferuntur, Ap. III/11-2
Gekookte bieten: opgediend met mosterd, wat olie en azijn smaken goed.

Nodig:
Per persoon 1 bietje en wat snijbiet
Olijfolie
Mosterd
Azijn

Kook voldoende bietjes voor het aantal aanwezigen en kook ook wat fijngehakte snijbiet. Schil de bieten en snijd ze in plakjes. Maak een vinaigrette van olijfolie, mosterd en azijn. Schik de plakjes biet en snijbiet op een schotel en doe er de vinaigrette over.
Deze schotel kan lauwwarm of koud gegeten worden.

Labels:

maandag, december 01, 2008

Biosnacks



De Duitse Brigitte heeft een Ekospezial deze maand. Met daarin ook snacks op biologische basis, hetgeen beter voor ons binnen en buitenmilieu is dan de standaard zak chips.
Kwestie van even langs de Bioladen, of in de schappen van de super op zoek naar het biologische etiket.

Walnoot-blauwschimmel-dip met peren

Nodig: 100 gram blauwschimmelkaas, 150 gram kwark of creme fraiche, versgemalen peper, 50 gram verse walnoten, 1 rijpe peer, desgewenst een bioboterham of cracker.
Bereiding: prak de kaas fijn met een vork en roer er de kwark doorheen, wanneer het voor de consistentie nodig is een beetje melk of water toevoegen. Peper erdoor. Noten fijnhakken en door de dip roeren. Peren eventueel schillen, maar in ieder geval doorsnijden en de klokhuizen verwijderen. Of de peren nu in parten snijden en als dipstick gebruiken, of de peren in dobbels snijden en door de dip roeren en vervolgens de prut op een boterham smeren.

Kies je voor lokaal geproduceerde blauwschimmelkaas dan spaar je foodmiles. Ook bij de noten kun je voor lokale herkomst kiezen. Walnotenbomen genoeg in dit land. Verse peren uit eigen land zijn volop verkrijgbaar. Nu zijn ze nog vers en hebben ze niet aan de CO2 uitstoot van het koelhuis meegewerkt.

Labels: