zondag, mei 31, 2009

Violetto asperges


Van oorsprong schijnt de violette asperge trouwens uit de omgeving van Albenga in Italie te stammen. Deze cultivar heet dan ook officieel Violetto de Albenga. Het is daar nog steeds een gekoesterd streekproduct. Maar schaars. De vermeerdering gaat dankzij open pollinatie. De opbrengst per plant is ook geringer, omdat er naar verhouding weinig asperges per plant vanaf komen.
Voor commerciele doeleinden zijn een aantal paarse hybriden ontwikkeld op basis van de Violetto. De kleur neemt nog aan intensiteit toe, wanneer je een zuurtje toevoegt. Zoals al gezegd: prima geschikt voor een salade. Combineer je ze met eikenbladsla, kappertjes en avocado, dan is het helemaal een plaatje.

Labels:

zaterdag, mei 30, 2009

Paarse Asperges


Ongemerkt passeerde het tweejarig bestaan van dit blog. Het begon met asperges. Valt daar na twee jaar nog iets over te melden. Nou en of! Eerder deze week vond ik in Helvoirt een aspergeboerderij waar ze behalve witte en groene ook paarse asperges telen en verkopen. En dan bedoel ik echt paars, niet violette. Snijd je ze door, dan zie je een wit hart, dan een groene ring en een purperen buitenkant. Je kunt ze rauw eten, maar ook kort gekookt. Ze worden dan iets groener. Volgens de dames in de boerderijwinkel zijn ze van oorsprong Nieuw Zeelands en kweken we ze hier vooral voor de Russische markt. Opzienbarend, qua foodmiles. Gelukkig staan er ook een paar kratjes voor de regioverkoop in de winkel. Paarse asperges zijn iets zoeter van smaak. Heel geschikt voor een salade.

Labels:

vrijdag, mei 29, 2009

Afscheid


Vandaag nemen wij afscheid van Theo Toonen, de tuinman met zijn enorme kennis van en liefde voor de natuur. De kerk van Alem zit vol, er worden veel lieve woorden gesproken. Theo hield van kleurige bloemen en daarom opnieuw een Renoir.
En ik ga verder vandaag van de rozen genieten en de zon.

Labels:

donderdag, mei 28, 2009

Radijs


Zo uit de tuin onder de kraan en opgepeuzeld, heerlijke pittige verse radijs.
Honderden varianten en rassen bestaan er van de Raphanus verspreid over de hele wereld. In de oudheid vooral ook geliefd vanwege de olie die je uit de zaadjes kunt persen. Volgens Herodotus kregen de bouwers van de piramide van Cheops hun loon uitbetaald in groente: ui, knoflook en radijs. Maar Plinius zegt dat de Egyptenaren vooral dol zijn op radijs vanwege de oliehoudende zaden en de lage belasting.

Labels:

woensdag, mei 27, 2009

De Tuinman en de Dood


Theo, heette hij. Dat wist ik niet. En hij was tuinman. Dat wist ik eigenlijk ook niet. Toen ik hem voor het eerst ontmoette in de buitenbocht van het dorp, dacht ik dat hij kunstenaar was. Zo keek hij uit zijn ogen. Zo was hij een met de omgeving, thuis in zijn wereld. Bescheiden, rustig, tevreden. Wanneer hij in de tuin bezig was, leek het meer alsof hij de laatste hand aan een installatie legde, aan een expositie, een kunstwerk: de natuur.
We spraken over de karekiet, de ijsvogel, al die spechtensoorten, het meerkoetennest, de knotwilgen met de steenuiltjes en de ringmussen. En altijd kwam er een koekje voor de hond uit zijn jaszak. Soms bleef het bij een hartelijke zwaai en een lach. En dan gebeurt er iets onbegrijpelijks. Iets onherstelbaars.
Theo belandt in de sloot, onder de grasmaaier. De slootkanten zijn hier steil en nu vol begroeid met uitgebloeid fluitekruid, smeerwortel en brandnetels. Niemand ziet het, niemand hoort het, een stil uur in de middag. Hij heeft nog gevochten om onder de machine uit te komen. Maar de bodem van de sloot is meters diep drab, waar je geen vat op kunt krijgen. En zo verdronk Theo, zomaar op een maandagmiddag. Helemaal alleen en onopgemerkt. Een onwaardige dood voor een aardige man.
Vanmorgen tijdens het rondje met het hondje was de grote tuin leeg, heel erg leeg.

Labels:

dinsdag, mei 26, 2009

Onsterfelijke Juno


Afgelopen herfst gaf ik deze roos met de prachtige naam Immortal Juno een stevige snoeibeurt en een schep heerlijke schapenmest, die ik van Annette kreeg. Zo mooi als dit jaar heb ik deze roos nog nooit zien bloeien. Niet alleen volop in knop, maar het blad is steviger dan ooit en de bloemen groter.
Immorta Juno is een roos van David Austin, die hem in 1983 introduceerde. Een geurende volle roos, die slecht tegen een vochtig klimaat kan. Bij veel regen gaan de knoppen al rotten. Daarom bleek deze Juno wel degelijk sterfelijk, ze verdween weer uit de catalogus. Gelukkig hebben wij ze nog. En ondanks de regen doen ze het geweldig. Met een echte ouderwetse rozengeur.

Labels:

maandag, mei 25, 2009

Asperges


We aten weer asperges. Dit maal violette. Apart rasje? Mwah, net als de groene, meer lichtcontact tijdens de groei. Violette heten ze wanneer de oogst een beetje aan de late kant is, dus als de punt al een tijdje kleur heeft kunnen krijgen in het daglicht. De dikke Hollandse asperge (Gewone Hollandse) is in Frankrijk aan het begin van de 18e eeuw geintroduceerd. Dit ras heeft de gewone Franse asperge langzaamaan verdrongen, vooral vanwege de stevige stengels. Ook is de Gewone Hollandse uitvoerig in Engeland aangeplant, waar ze hem Purple Dutch noemden. Plukten ze in Engeland altijd wat aan de late kant?

Labels:

zondag, mei 24, 2009

Patatje Oorlog


Vanmiddag ga ik vertellen over koken en eten tijdens de Tweede Wereldoorlog in het Oorlogs- en Verzetsmuseum in Rotterdam. Ik ga vertellen over lawaaisaus en stamppot met suikerbieten. Over bruine bonen en tulpenbollen. Over wachtenrijen voor de winkels en zwarte handel. Over honger en noodhulp. En nog veel meer. Het is niet echt een vrolijk verhaal. Daarom ook maar een stukje over de wederopbouw en toenemende welvaart na 1945.

Labels:

zaterdag, mei 23, 2009

Nog een beetje Expeditie Limburg


Dit prachtige patroon in een van de muren van hoeve Overhuizen in Bocholtz valt meteen op aan de spiedende bezoeker. Hebben vroege inwoners hun stenen van Keltisch aandoende versiering voorzien? Nee, vertelt Coen Eggen me, die historisch en bouwhistorische publicaties op zijn naam heeft staan en die meewerkt aan deze aflevering van Expeditie Limburg. Het is de natuur. Kiezel in de tufsteen vormt kettingen van kristallen, die spoelen in de loop der eeuwen uit.
En dan zie je dit. Een schitterend toeval.

Labels:

vrijdag, mei 22, 2009

Expeditie Limburg vervolg


Het kapelletje van Overhuizen in Bocholtz is gewijd aan Sint Egidius of Gillis. Op het eerste gezicht een ongebruikelijke keuze, maar misschien toch weer niet. Wie was Egidius? Een man die in de zevende eeuw in of rond Athene werd geboren. Hij ging op pelgrimstocht en kwam terecht in Zuid Frankrijk, waar hij neerstreek in een grot in de Provence. Zijn kluizenaarsbestaan beviel hem, vooral omdat een hinde hem iedere dag kwam voeden met haar melk. Jagers in het bos achtervolgden de hinde, die bij Egidius in de grot kroop en onbereikbaar bleek voor de jagers. Op een dag ging de koning mee uit jagen met als doel de geheimzinnige hinde te doden. Die lag weer aan de voeten van de kluizenaar. De koning schoot blind een pijl de grot in en trof daar een hevig bloedende heilige en ongedeerde hinde. Egidius weigerde medische hulp van de koning - ging daardoor verder hinkend door het leven - maar vroeg wel om een klooster. St. Gilles en Provence, gebouwd in 680, bestaat nog steeds, en is een tussenstop op een van de routes naar Santiago de Compostela. Egidius overleed 1 september 720.

Patroon van de jagers, herders, boogschutters, veeverkopers,paardenhandelaren, bedelaars, schipbreukelingen, houtvesters en zogende moeders.
Patroon tegen krankzinnigheid, droogte, vuur, storm, onvruchtbaarheid bij mens en dier.

Toch ben ik benieuwd naar de reden waarom in de 14e eeuw deze kapel aan deze heilige werd opgedragen. En vooral waarom op die plaats en of er eerder ook al iets was. Woonde er een kluizenaar? Was er een Romeinse tempel, of een grafmonument of een rustplaats langs de van oorsprong Romeinse weg naar Keulen en Aken, die er vlak langs liep? Wie zal het zeggen?

Labels:

donderdag, mei 21, 2009

Expeditie Limburg


Gisteren ging ik mee op Expeditie in Limburg, een nieuw televisieprogramma van Ger Houben voor L1. De opnamen werden gemaakt in een oude carre-boerderij in Bocholtz, vlak tegen de Duitse grens aan. Continue geschiedenis vanaf de 14e eeuw tenminste. Oude tiendschuur, eigen kapelletje gewijd aan st. Gillis (vreemde keuze voor landbouwers)prachtige oude stallen, poortgebouw, de hele bewonings- en gebruiksgeschiedenis kun je volgen.
Nu vlogen er boerenzwaluwen, huiszwaluwen, witte kwikstaarten en huismussen rond. Ik zag ook een blauwtje in het buitengebied. Koeien op de hoge weiden. Maar geen natuurlijke waterbron binnen bereik. Daarom al van oudsher zeer schuin aflopende daken om al het regenwater in een drenkpoel voor de koeien op te vangen.
Blijft vreemd: een dergelijke uitgebreide boerderij zonder natuurlijke of aangelegde waterloop. In het verleden is er wel een omgrachting geweest, maar die zal het grootste deel van het jaar droog hebben gestaan.
Het kapelletje van Overhuizen is gerestaureerd en te bezoeken.
De foto is van de achterkant met het kapelletje (rechts)en koe.
Meer over het programma: http://www.expeditielimburg.nl/

Labels:

dinsdag, mei 19, 2009

Patatje Oorlog


Komende zondagmiddag vertel ik in het OorlogsVerzetsMuseum in Rotterdam iets over het eten in de oorlogsjaren en hoe het steeds moeilijker of zelfs onmogelijk werd voor een huisvrouw en moeder om haar gezin van een smakelijke en voedzame maaltijd te voorzien. Tulpenbollen, suikerbieten, ersatz, regeringsbrood, allemaal niet om vrolijk van te worden. In januari 1945 schrijft het Zuidhollandsch dagblad een artikel over het gebruik van suikerbieten ter vervanging van aardappelen. De tips komen van het Voorlichtingsbureau van den Voedingsraad.
De enkele huisvrouw die over suikerbieten mocht beschikken raden wij aan deze niet alleen voor de bereiding van stroop te gebruiken. De voedende bestanddeelen van de suikerbiet worden dan niet ten volle benut. Het meeste profijt heeft men ervan wanneer men de bieten in plaats van aardappelen in maaltijden verwerkt en het kooknat tot stroopverwerkt. Door hun zoete smaak zijn suikerbieten uitstekend met roode kool, roode bieten en zuurkool te verwerken.


Geen recept maar, geloof ik. Dit is al erg genoeg. Kom maar luisteren.

Patatje Oorlog, oftewel Koken in Crisistijd
zondag 24 mei, aanvang 14.00 uur

Ter gelegenheid van de tentoonstelling Moeder Past en Meet
OorlogsVerzetsMuseum Rotterdam
Coolhaven 375
3015 GC Rotterdam
http://www.ovmrotterdam.nl/

Labels:

maandag, mei 18, 2009

Lam - vervolg


Wat kocht ik nog meer aan minder courante stukken zuiglam? Een onderpootje en de nek, aan beide stukken zit genoeg vlees om met twee van te eten.
Ik braadde ze kort aan in een pan met wat olijfolie en zette ze daarna in de oven in een braadslee, op 170 graden. Zo liet ik ze een half uurtje garen met een scheut witte wijn, even gekeerd, ui, knoflooktenen, tomaat en rozemarijn erbij, nogmaal rijkelijk besproeid met een heerlijke witte Siciliaanse wijn. Nog een half uurtje, gaar. Flageolets erbij - niks slow, gewoon een Bonduelleblikje - en omdat de zon weer was gaan schijnen aten we het geheel lekker buiten op, met het restje van de wijn erbij.
Heerlijk mals vlees, heel zacht van smaak, misschien zelfs iets te zacht van smaak voor deze bereiding. Van ons mag het lam nog een maandje langer door de wei huppelen en iets meer spieren ontwikkelen. Maar lekker was het. Nu de restanten van de saus nog verwerken en invriezen.

Labels:

zondag, mei 17, 2009

Lam - vervolg


Goed, de minder courante delen van een zuiglam, wat doe je daar mee? Ik begin maar met een saus te maken van de botten. Want dat is dan weer de basis om met de rest verder te gaan. We kregen een prima recept van Wim Kuijk mee, dat ik een beetje aanpaste aan mijn dieet en smaakvoorkeur. Slower kan het haast niet met dit recept.

Lamsbouillon
Wat heb je nodig behalve de botten:
olijfolie, rode wijn, water, ui, knoflook, prei, knolselderij, wortel, tomaten, bladselderij, peterselie, tijm, peperkorrels, jeneverbessen
Hoeveelheden afhankelijk van de hoeveelheid botten. Beetje naar eigen inzicht dus.

Wat doe je:
Je verwarmt de oven voor op 200 graden C. Je doet de botten in een braadslee met flink wat olijfolie en laat ze goed bruin worden, af en toe keren. Bij mij duurde dat ongeveer drie kwartier.
In de tussentijd maak je de groenten schoon en klein.
Vervolgens doe je de botten in een grote pan, en doe je de groenten in de braadslee in de oven en laat je ze een kwartiertje roosteren, waarna ze bij de botten in de grote pan gaan. Aanbaksel uit de braadslee blussen met water, even opkoken en ook in de pan doen. Vervolgens de rode wijn en water erbij, laten opkoken, zo nodig afschuimen, en dan de kruiden toevoegen en dan vier uur tenminste zachtjes laten trekken.

Zeef dan de bouillon en laat hem afkoelen om eventueel een vetlaagje weg te kunnen nemen. Wil je saus maken van de bouillon, laat dan een deel ervan inkoken tot de gewenste hoeveelheid en dikte. Voor de zuiveleters: monteren met klontjes koude roomboter. Maar ook zonder dat, uiterst smakelijk!

Labels:

zaterdag, mei 16, 2009

Magnolia in Maastricht



Waar ik nou blijf met mijn verhalen over het zuiglam. Nou, even nergens, ik ben er net mee begonnen. Voor werk op pad, onder meer naar Maastricht, waar vriendin Fokeline Dingemans afscheid nam als directeur van het Natuurhistorisch Museum. Na een boeiend symposium over de toekomst van dit soort musea in het belendende Conservatorium, was er in het museum zelf een receptie. Berstens vol met gezellige lieden, maar omdat het net weer even droog was, weken wij met een select gezelschap uit naar de prachtige tuin met aparte beplanting. Zoals deze Noord Amerikaanse Magnolia Acuminata. Heet ook wel Augurkenboom, vanwege de vruchten. Vooral aangeplant als lommerrijke parkboom in Europa. Schitterend om die te zien bloeien. Het leken meer waterlelies die aan een boom groeien. Morgen verder met het lam.

Labels:

donderdag, mei 14, 2009

Lam


Een tijdje geleden kreeg ik een uitnodiging van Karin (Koken met Karin)voor een lamsuitje. Keurslager Wim Kuijk uit Heemstede ging voor ons een zuiglam uitbenen en ons vertellen hoe zo'n lam nu eigenlijk in elkaar stak en wat je met de verschillende onderdelen kan doen. Lamsbout, lamshaasje en lamskoteletten kent iedereen wel, maar wat doe je met de nek, schouder, buik en botten, om maar wat te noemen. Dat weet ik nu, en ik heb nog veel meer geleerd.
Zuiglam is een lam tot twee maanden. Het vlees is heel mals, het vet ook, en de kleur is lichtroze. Het ruikt ook nog eens heerlijk. Ze wegen tien tot twaalf kilo. Als het goed is wordt het droog geslacht en schoongemaakt. De niertjes blijven erin, en soms wat van de zwezerik, maar hart, lever, kop, staart gaan eruit of eraf. Dat heeft ook te maken met de bederfelijkheid van die onderdelen.

Het merkwaardige is dat ofschoon wij dit hoogwaardige product voortbrengen in ons land, het merendeel voor de export naar Frankrijk, Italie en Griekenland, waar ze wat meer voor dit lam willen betalen. Wij doen het met diepvrieslam uit Nieuw Zeeland, dat vaak al een jaar oud is. Dat vind ik dus eigenlijk geen lamsvlees meer, dat is jong schaap. Niets mis mee, maar het is een ander product.
De lammetjes die Wim Kuijk voor ons had besteld, waren maandag geslacht. Op woensdag gingen ze dus in de verdeling. Morgen meer, eerst maar even watertanden.

http://koken.blogo.nl/?comments/2009514-een-lam-uitbenen.html
www.kuijk.keurslager.nl

Labels:

woensdag, mei 13, 2009

Jam


Vooropgesteld: ik ben geen jam eter. Indertijd heb ik heel wat jam gemaakt van fruit uit de tuin, maar die potten heb ik merendeels weggegeven, of ze staan antikwarisch te worden in de kelder. Er zijn uitzonderingen. Om een saus bij gevogelte af te maken, mag ik er graag een eetlepel goede jam doorheen roeren. Aardbeien, of frambozen, of kersen, of bessen. Heerlijke saus levert dat op.
Onlangs kreeg ik een potje Wilde Bosbessen van St. Dalfour. Jam die gebonden is met druivensap, glutenvrij is, en zonder toegevoegde suiker - behalve dan die uit het druivensap. Heerlijk. Ik probeerde hem zelfs op een broodje.
Een Frans product, uit de Loirestreek, maar ik kan er weinig over vinden, behalve dan dat het wereldwijd een bekend merk schijnt te zijn. De Franse site wordt verbouwd. Maar je zou toch denken dat een stad, waar deze jamfabriek staat, zou geuren met deze jam, zoals Tiel dat met de Betuwse jam deed. Niets. Ik heb het tot nu toe niet kunnen vinden. Dat maakt mij nieuwsgierig. En ik zou ook wel graag willen weten waar ik in ons land deze jam kan kopen.

Labels:

dinsdag, mei 12, 2009

Appel en Eva


De appel

En Eva speelt met d'appel. Langzaam laat
Van de ééne hand ze in de andre nederglijden
De purpren vrucht, die, mild, haar in zal wijden
In Gods geheim en geven godestaat.

En Eva streelt, vol droomestil verblijden,
Met d'appel koel den blos van haar gelaat.
O roode vrucht te blinkend schoon voor kwaad!
Verboden vrucht, die zal de Vrouw bevrijden!

En Eva ruikt in 't vreemde fruit-aroom
De geur der landen, enkel nog betreden
In 't nachteblauw mysterie van den droom,
Van grootscher praal dan 't overlieflijk Eden.

En Eva rekt de lenige armen loom
En lust doortrilt de blankheid van haar leden.


Hélène Swarth (1859-1941)
uit: Keurbundel (1919)


Iedere werkdag een gratis gedicht:
Laurens Jz. Coster is een vrijwilligersproject.
Website: http://cf.hum.uva.nl/dsphome/ljc/
Redactie: Raymond Noë
Reacties, suggesties: eon@planet.nl
Aan- en afmelden: http://www.engage.nu/mailman/listinfo/coster-l

Labels:

maandag, mei 11, 2009

Radicchio


Gisteren maakten we met een resterend deel van de kippenbouillon een smeuiige risotto. We gebruikten dit maal Arborio-rijst, ofschoon ik een warm aanhanger van de Carnaroli ben. Verder alleen een uitje en heel veel radicchio. Nog niet zo heel lang geleden op de Nederlandse markt nauwelijks te vinden. Nu gewoon verkrijgbaar bij de Sligro. Goede kwaliteit, lekker bittertje.
Al in de 16e eeuw werd roodlof of radicchio in Italie gekweekt, zoals het ras Rossa di Treviso. Volgens Rosalind Creasy de ultieme radicchio-soort.
Varianten als Rossa di Verona kunnen flink wat vorst verdragen - lees ik bij Matthew Biggs - maar toch is de rode lof bij ons nooit erg populair geworden. In tegenstelling tot rode kool.

Labels:

zondag, mei 10, 2009

Soepkip


Op aanraden van Wouter Klootwijk ging ik op zoek naar zeer betaalbare soepkip van de scharrelvariant en ik vond bij de Sligro een enorme poot. Had liever de hele kip gevonden, maar dat blijkt daar geen courant artikel. Toch maar de poot dan, en daar een stevige bouillon van getrokken met ui, wortel, laurier, wijnruit, selderij, peterselie, foelie en peperkorrels. Na de Groeneveldproeverij (zie www.foodlog.nl) kwam ik met een stevige honger thuis, dus wat doe je dan met zo'n bouillon?
We besloten er een soort minestrone van te maken, gezien de inhoud van voorraadkast en koelkast. Met wortel, ui, knoflook, prei, tomaat, witte bonen, pijnboompitten, oregano en een restje coppa. Met wat geknipte peterselie en veel vers geraspte Sardijnse pecorino opgediend. En een uitstekende Siciliaanse witte wijn erbij. Eenvoudig, doch voedzaam en heel prettig allemaal, na een middag zwaar afzien.....

Labels:

zaterdag, mei 09, 2009

Kip ik heb je


Sinds de eerste Groeneveld-proeverij zijn wij kip aan het blijven vergelijken. Vond ik toen het Kemper Landhoen het lekkerst, nu is er een duidelijke runner-up: de Label Rouge kip, een Franse scharrelkip die louter plantaardig of natuurlijk voedsel krijgt, want in de wei pikken ze allicht een torretje en wurmpje mee.

We bereiden de kippen steeds op dezelfde manier: vullen met ui, knoflook, appel, wortel, laurier en soms salie of rozemarijn. Inwrijven met olijfolie. Oven voorverwarmen op 220 graden. Kip in ovenschotel er in. Na 20 minuten oven lager naar 170 graden of daar omtrent. Ruim uur laten garen. Soms anderhalf uur. Kip kan wel tot twee kilo wegen. Poten kun je dan los trekken, vlees valt spontaan van de botjes, knapperig velletje.

Gisteren hadden we een - veel goedkopere - Franse gele kip, met mais gevoerd dus. En dat was het dus niet. Hij rook niet naar kip, maar hij stonk ook niet als een plof kip. Het vlees was lui en draderig, niet van een kip die lekker rondgestruind had. Kraak nog smaak, maar ook niet onsmakelijk. Twee keer zo goedkoop als het Kemper Landhoen en de Label Rouge. Woog ook maar krap een kilo. Die gaat dus niet in de herhaling. Wij blijven bij de Label Rouge kip en het Kemper Landhoen. Ik denk dat het twee verschillende rassen zijn, want de smaak is onderling wel verschillend. Ik vind het vlees van het Franse kipje wat zoeter, dat van het Kemper Landhoen wat pittiger en steviger. Voor beide valt wat te zeggen. Op de foto de Label Rouge kip.
Wij experimenteren nog even vrolijk door.

Labels:

vrijdag, mei 08, 2009

Mens, ga toch koken!


Onsterfelijke woorden van Pim Fortuyn. Als hij geweten had, dat juist het koken de mens op voorsprong zette van de apen, zou hij deze scheld oneliner vast niet hebben uitgesproken.
Na de ontdekking van het vuur als beheersbaar proces leerde de mens het vuur te gebruiken voor het bereiden van eten. Die vinding heeft fundamentele veranderingen in de hersenen van de mens en de anatomie veroorzaakt.
De mens heeft in het verre verleden afstand genomen van de apen, juist doordat hij leerde koken. Primatoloog en antropoloog Richard Wrangham, hoogleraar aan de universiteit van Harvard poneert deze stelling. Wrangham was student van Jane Goodall, bekend van haar onderzoek naar chimpansees in Afrika. Ook Wrangham leefde bij de chimpansees, in Oeganda. Hij deelde hun voedsel, en ontwikkelde het idee dat het koken van eten de mens op voorsprong zette ten opzichte van zijn apenfamilie. Door het eten te verhitten kon de mens het effectiever benutten. Sommige voedselsoorten zijn zelfs alleen gekookt verteerbaar. Meer en beter eten maakte de mens. Het gemeenschappelijk vuurtje stoken, eten bereiden en verorberen maakte de menselijke woongroep. Waardoor ook een wederzijds niet-aanvalsverdrag ontstond, en een gemeenschappelijk defensief optreden tegen gevaren van buitenaf. De gemeenschappelijke zorgtaken en het leven in een woongroep leiden tot het ontwikkelen van sociale intelligentie, taakverdeling, specialisatie, aldus Wrangham.
Uitgeverij Nieuw Amsterdam brengt zijn boek Koken - over de oorsprong van de mens op de markt.

http://www.harvardscience.harvard.edu/directory/researchers/richard-wrangham

Labels:

donderdag, mei 07, 2009

Oor


Duitse onderzoekers hebben de stelling geponeerd, dat niet Vincent van Gogh zelf zijn oor afsneed, maar dat Paul Gauguin dit deed tijdens een hoog oplopende ruzie. Met een degen. Om vervolging en straf te voorkomen zouden de mannen hebben afgesproken om er over te zwijgen en om de vriendschap te behouden nam Van Gogh de schuld op zich. Is dit een plausibeler verklaring dan de zelfmutilatie?

Het verhaal wil dat na een ruzie met Gauguin in 1888 Vincent een scheermes oppakte en zelf zijn oor afsneed. Hevig bloedend zou hij naar een bordeel gestrompeld zijn en het corpus delicti aan het hoertje Rachel gegeen hebben. In hun boek Van Goghs Ohr. Paul Gauguin und der Pakt des Schweigens pleiten Hans Kaufmann en Rita Wildegans voor een herziening van deze versie.

Gauguin was volgens de auteurs een prima schermer. Op uitnodiging van Van Gogh was hij naar het Gele Huis in Arles gekome voor een gemeenschappelijke schilderpartij. Kort voor Kerstmis kregen de mannen ruzie. Gauguin dreigde te vertrekken. Van Gogh kreeg een woedeaanval. Vlak bij een bordeel op ongeveer driehonderd meter afstand van het Gele Huis kwam het tot een uitbarsting tussen de beide schilders. Het is mogelijk dat Gauguin uit zelfverdediging handelde tegen de agressie van Van Gogh. Waarna de heren besloten er samen verder over te zwijgen.
Als bewijs voor hun theorie citeren de schrijvers uit een brief van Vincent aan zijn broer Theo: Hij is blij dat Gauguin geen gevaarlijkere wapens bij zich draagt, zoals een pistool.
Hierboven een stilleven met appels, een baguette en wat vlees, uit vreedzamer tijden.

Labels:

woensdag, mei 06, 2009

Minder Vet


Nog maar eens een paar mooie Rubensvrouwen. Vandaag begint in Amsterdam een groot Europees congres over obesitas. Eigenlijk is obesitas een ziekte, maar dat geldt slechts voor pakweg anderhalve procent van de mensen die bovenmatig dik zijn. Dat noemen we wel obees, maar het is een gevolg van vraatzucht, niet van de genen of wat dan ook. Wat kun je tegen vraatzucht doen? Hetzelfde als bij alle (orale) verslavingen: zelfdiscipline, kennis over wat je doet en eet en waarom en wanneer, belonen van resultaat. Klinkt simpeler dan het in de praktijk blijkt te zijn.
Omdat er nogal wat vragen kwamen over hoe en wat vandaag twee tips:
1. stel vaste eettijden aan en snack niet tussendoor. Vijf eetmomenten per dag is echt voldoende. Dat de industrie die opgerekt heeft tot elf of zelfs zestien eetmomenten heeft te maken met marketing, niet met hongerbestrijding.
2. kies voor voedsel waar je flink op moet kauwen, zodat de knaaghonger bestreden wordt. Venkelknollen, selderijstengels, radijsjes, komkommer, appel, peer, aardbeien, worteltjes: knagen staat vrij.

Labels:

dinsdag, mei 05, 2009

Bermsla


Het is nu een goede tijd om bermsla te gaan verzamelen: jonge blaadjes van de smeerwortel, zuring, dovenetel, hondsdraf, look zonder look en alle groene kruiden die je tegen komt. Hier in de tuin zijn dat selderij, bieslook, munt, lieve vrouwe bedstro, pimpernel, steentijm, kattenkruid, en nog zo wat.
Ze hoeven trouwens niet in de sla, mogen ook in de soep of in de stamppot naast de andijvie of rucola. Wel even goed wassen en bij voorkeur plukken op plaatsen waar geen vrachtwagens staan te dampen.
Op dit moment bloeien de paarse en witte smeerwortel uitbundig.

Labels:

maandag, mei 04, 2009

Minder Vet


Of we soms aan het lijnen zijn, vanwege al die postings over vet. Nee, dank u, het gaat heel goed met onze lijn. Wel is het zo dat met het klimmen der jaren minder calorische happen nodig zijn. Eigenlijk is het opmerkelijk hoe weinig eten een mens nodig heeft per dag. Met 1400 Kcal ben je er eigenlijk wel, iets meer mag ook, maar boven de 2000 verbruik je de energie niet meer, tenzij je met een nagelschaartje het grasveld kaalknipt binnen de 8 uur. Met vooral zittend werk kun je er maar beter onder blijven. Het eet-de-helft-dieet werkt eigenlijk het beste. En verder is het handig om gevarieerd te eten, veel fruit en groente en vooral dingen met een lage caloriedichtheid per kubieke centimeter. Veel knagen en kauwen, weinig binnenkrijgen. En zo blijven wij keurig op gewicht. Overigens: alle lijners veel sterkte toegewenst

Labels:

vrijdag, mei 01, 2009

Kwee


De kwee staat volop in bloei! Ik veheug me in hun bloei en op hun vruchten straks aan het eind van de zomer. Om herfstig aandoende toetjes van te maken. Zoals:

Kweeperen uit de oven


Dit heb je nodig voor 6 – 8 personen:
3 kg kweeperen, 1 kilo suiker, 6 dl. rode Griekse wijn, 1 dl. Griekse brandy, 1 pijpje kaneel, 4 kruidnagels

Zo doe je het:
Borstel de kweeperen schoon en leg ze in een grote ovenschotel of braadslee.
Giet er de wijn en cognac over en strooi er de suiker, kaneel en kruidnagels over.
Verwarm de oven op 100 graden Celsius voor en zet de schotel er zes uur in.
Keer de kweeperen om het uur om en bedruip af en toe.
Wanneer de peren gaar zijn – even met een mesje in prikken – haal je de schotel uit de oven. Halveer de kweeperen en schep het klokhuis er uit. Leg de halve peren op een warm bord en druppel er wat kookvocht over. Serveer met halfgeslagen room.

Labels: